Home
Gedichten
Blog

DE TIJD

De tijd die blijft.

Ooit liep de tijd vooruit,
met momenten vol met namen en gezichten,
en nu, nu zit hij stil op een stoel bij het raam,
kijkend hoe langzaam alles om hem heen veranderd,
geen namen meer bij de gezichten,
uren die uiteen vallen in losse momenten,
als foto’s zonder datum, zonder rand,
herinneringen die komen en gaan,
als bezoek zonder afscheid,
toch blijft er iets wat niet verdwijnt,
een blik, een hand, een aanraking,
het geluid van een oud lied,
die weer opnieuw zijn weg vind,
de dagen vullen zich met herinneringen,
herinneringen van toen,
toen de tijd nog helder was,
helder van geest,
te tijd vergeet misschien de volgorde.
maar niet wat liefde is,
die woont in het nu,
en weigert vergeten te zijn.

SPIEGELBEELD

Een spiegelbeeld dat door de jaren heen,
Nooit meer hetzelfde zal zijn,
Ogen die steeds zoeken naar wat ooit was,
Naar iets vertrouwds in een vreemd gezicht,
Maar die met de tijd zijn meegegaan,
Meegegaan in wat nu soms slechts een illusie is,

Een illusie, verloren in de tijd,
Een die nooit meer hetzelfde zou zijn,
Alsof er achter dat spiegelbeeld een vuur blijft branden,
Een vuur van verlangen naar wat ooit was,
Naar namen, momenten, naar gevoel,
Maar ook een vuur dat weigert te verdwijnen,

Niet omdat we moeten blijven vechten,
Maar juist omdat we het niet hoeven te doven,
Juist omdat we mogen zijn,
Precies zoals we zijn,

We kijken opnieuw naar ons spiegelbeeld,
En stellen steeds weer diezelfde vraag,
WIE BEN IK ?

En misschien zit het antwoord niet meer in woorden,
Maar juist in wat we voelen,
In deze fase van het leven keren we terug in de tijd,
Naar een tijd waarin we niet meer te begrijpen,
We hoeven er alleen maar te zijn.

Powered by JouwWeb