Ssssst, stil eens...

Grenzen VS Egoïstisch

Albert Einstein 

Als een zee van verdriet gaat het water de andere kant op van de richting die ik nu loop…het is net of mijn verleden zegt, het is goed zo, laat het maar stromen…Laat het oude los…Geef je over en geniet…Geniet van de kleine dingen die gaan komen…Geef je over aan de stroming…De stroming van het universum…En dan is er weer die angst…Wat als..Kan ik dit…Besef dat dit de zee is van mijn tranen… mijn tranen van verdriet…Verdriet dat ik jaren met me mee heb gedragen en die ik nu over mag gaan geven aan…Al lijkt het nu of het water in de zee gaat overstromen…De dam gaat breken…Maar ergens is het goed voor…De laatste dagen stel ik me steeds dezelfde vraag…Wie ben ik… Wat wil ik…Kan ik dit wel…En ja, alles in mijn systeem zegt dat ik het wel kan…Merk dat de wind draait en het water mijn richting in komt…Dit maakt me angstig omdat ik denk dat het water me zal overspoelen…En toch… Zittend op een bankje en kijkend naar het water…voel ik ook een enorme kracht binnen komen…Kom maar… Kom maar..maar ik kan zwemmen…En zoals deze woorden nu even bij me binnen komen heb ik voor even het gevoel dat ik het aan kan…